
Koffie vergeten, mezelf gevonden.
Het begon met goede bedoelingen.
Een warme kop koffie. Even zitten. Even landen.
Ik had het mezelf voorgenomen: vandaag blijf ik bij mezelf.
Niet direct scrollen, niet meteen in de mails duiken, eerst even ademen. Rustig opstarten.
Dus ik zette koffie. Met aandacht, zelfs.
Een druk op de knop, het zachte gebroml van de machine, en dat vertrouwde aroma dat zich langzaam door de keuken verspreidde, alsof de ochtend alvast een beetje milder werd.
Maar toen ik wou gaan zitten, piepte er ergens een melding.
Ik keek. En bleef kijken.
En voordat ik het wist, was ik alweer ergens anders.
Een gesprek in mijn hoofd, een to-do die zich opdrong, een vage onrust die vroeg om actie zonder duidelijke richting.
En zo stond de koffie daar.
Halfvol. Koud. Vergeten.
Ik vond hem pas terug toen ik alweer drie taken verder was.
En toen ik hem oppakte, merkte ik het meteen.
De koffie was koud — en ik was mezelf een beetje kwijtgeraakt.
Niet omdat ik weg was, maar omdat ik nergens écht was.
Alsof mijn lijf er zat, maar mijn hoofd nog onderweg was.
Een kopje als spiegel
Ik keek naar die lauwe koffie alsof hij me iets ging vertellen.
Alsof er aanwijzingen in zaten voor hoe ik vandaag weer grip kon krijgen.
Maar ja… koffie geeft geen antwoorden.
Hooguit pruttelt het wat, en zelfs dat was inmiddels al gestopt.
Dus ik legde het kopje neer, deed mijn schoenen aan en liep naar buiten.
Niet met een doel. Niet met een route. Gewoon, omdat stilzitten het niet was vandaag.
En ergens tussen de tweede en derde straat voelde ik het verschil.
Wanneer je hoofd uitloopt op jezelf
Het was niets groots. Geen openbaring.
Maar mijn adem werd langzamer.
Mijn schouders zakten iets.
Mijn gedachten kregen minder volume.
Alsof alles nog even meedeinde, maar niet meer zo opdringerig.
En ik dacht: ah… daar ben ik weer.
Want soms loop je je hoofd letterlijk achterna.
Totdat je jezelf weer tegenkomt, op een straathoek, in een park, of gewoon tussen twee stappen in.
Wandelen doet écht iets met je en dat is geen toeval
Het klinkt bijna te simpel: een paar stappen zetten en je voelt je beter.
Maar achter dat gevoel zit meer dan alleen frisse lucht.
Wandelen heeft een diepgaand effect op zowel je lichaam als je brein.
En dat begint al bij de eerste paar minuten.
Je brein schakelt over
Wanneer je loopt, activeer je een ander netwerk in je hersenen dan wanneer je zit te piekeren.
Het zogeheten default mode network (DMN). Het deel dat actief is tijdens dagdromen, nadenken of zorgen maken, wordt minder dominant.
In plaats daarvan komt er meer activiteit in de prefrontale cortex, het gebied dat helpt bij concentratie, planning en kalmte.
Het gevolg?
Je hoofd wordt helderder. Je gedachten vertragen. En er ontstaat ruimte om weer creatiever en flexibeler te denken.
Je ademhaling verandert vanzelf
Zodra je beweegt, past je ademhaling zich aan.
Niet geforceerd, maar natuurlijk.
Ze wordt dieper, rustiger en meer ritmisch. Precies wat je zenuwstelsel nodig heeft om uit de stressstand te komen.
Je zenuwstelsel schakelt om
Wandelen helpt je te schakelen van het sympathische zenuwstelsel ("aan-stand", vechten/vluchten) naar het parasympathische ("rust-stand", herstellen).
Dat is het moment waarop je lichaam zegt: je bent veilig, je hoeft even niets.
Je lichaam maakt kalmerende stoffen aan
Tijdens het lopen komt er een mix van stoffen vrij die je stemming beïnvloeden:
endorfines (natuurlijke pijnstillers en ‘feel-good’-stofjes)
dopamine (beloningsstof die motivatie en plezier geeft)
serotonine (bevordert kalmte en stabiliteit)
Geen wonder dat je na een wandeling vaak letterlijk opgeluchter bent.
Beweging ondersteunt verwerking
Lopen helpt ook bij het verwerken van emoties.
Onderzoekers vermoeden dat de ritmische beweging van je lichaam een soort natuurlijke EMDR-effect heeft: links-rechts-beweging stimuleert beide hersenhelften en ondersteunt verwerking.
Je denkt dus niet alleen anders na, je voelt ook anders, simpelweg doordat je in beweging bent.
En het mooiste is: je hoeft er niets voor te kunnen
Het fijne aan wandelen is dat je er niets voor hoeft te kunnen.
Je hoeft niks bij te houden, niks te meten, niks te verbeteren.
Je hoeft alleen maar te gaan.
Het effect komt vanzelf, zonder dat je er iets extra’s voor hoeft te doen.
Een paar stappen maken al verschil.
Niet omdat je ontsnapt aan je leven,
maar omdat je jezelf weer even tegenkomt.
Maar wat als wandelen niet genoeg is?
Er zijn dagen waarop een wandeling precies is wat je nodig hebt.
Maar er zijn ook dagen waarop het niet pakt.
Waarop de spanning dieper zit.
Niet in je spieren, maar in je systeem.
Oude patronen, gedachten die onder de oppervlakte blijven draaien, een rusteloosheid die niet meeloopt, hoe ver je ook wandelt.
Dan is het geen kwestie van harder je best doen.
Maar van iets anders nodig hebben.
ZEN365 helpt je verder dan de wandelroute
Bij ZEN365 werken we met mensen die merken: ik kom tot rust, maar het zakt niet in.
Of: ik snap wat ik moet doen, maar mijn lijf blijft gespannen.
Dan ligt de sleutel niet in nóg meer doen, maar in het onbewuste aanspreken.
In contact maken met wat zich stilletjes heeft vastgezet.
Dat doen we met hypnotherapie. Een manier om oude overtuigingen en innerlijke onrust niet te bevechten, maar te veranderen
Of met energetisch werk zoals Reiki of Access Bars, waarmee je lichaam en zenuwstelsel echt tot herstel kunnen komen. Ook als je hoofd het nog niet begrijpt
Niet zweverig.
Niet zwaar
Gewoon methodes die werken, met aandacht voor wie jij bent en wat je nodig hebt.
Zodat je niet alleen rust ervaart als je wandelt,
maar ook op maandagmorgen aan de keukentafel.
Met warme koffie.
En je hoofd er gewoon bij.
Dus…
Als jij jezelf weleens terugvindt bij een halfvolle mok,
koud geworden door alles wat tussendoor kwam...
doe dan iets kleins.
Trek je schoenen aan.
Loop een rondje. Laat je hoofd uitwaaien.
En als je merkt dat er meer nodig is, dat je niet alleen wilt wandelen, maar ook wilt landen,
weet dan: je bent welkom.
Wandelen is een mooie eerste stap.
ZEN365 helpt je een stap verder.